1 - از نامه‌هاى امام عليه السلام به اهل كوفه هنگام حركت از مدينه به سوى بصره ( 435 . ) از بنده خدا امير مؤمنان علي عليه السلام به اهل كوفه ، گروه ياران شرافتمند ، و بلند پايگان عرب ! ( 436 . ) اما بعد : من از جريان « عثمان » آن چنان شما را آگاهى دهم كه شنيدن آن همچون ديدن باشد . مردم به او عيب گرفتند و طعنه زدند ، و من يكى از مهاجران بودم كه بيشتر براى رضايتش ( در راه خدا ) مىكوشيدم و كمتر سرزنشش مىنمودم ، ولى « طلحه » و « زبير » آسانترين فشارى كه بر او وارد مىكردند همانند تند راندن شتر بود و خواندنهاى ناراحت كننده ، ( كه هر چه زودتر خسته شود ) و از ناحيه « عايشه » نيز ( عثمان ) ناگهانى مورد غضب قرار گرفت . عده‌اى به تنگ آمدند و او را كشتند ، و مردم بدون اكراه و اجبار بلكه با اختيار و با رغبت ، با من بيعت نمودند . آگاه باشيد ! سراى هجرت ( مدينه ) ، اهل خويش را بيرون رانده و آنها هم از آن فاصله گرفته‌اند ، مدينه همچون ديگى در حال غليان است ، و فتنه به پا خاسته . بسوى اميرو فرماندهء خود بشتابيد و به جهاد دشمنان خويش مبادرت ورزيد ، بخواست خداوند بزرگ .